วันจันทร์ที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561

การขึ้นด้าย

 การขึ้นด้ายยืนเพื่อใช้ทอ (โบราณนิยมใช้ด้ายสีดำ ปัจจุบันพัฒนาเป็นด้ายหลายหลากสี)
– นำด้ายที่เป็นไจมาลงแป้ง เพื่อให้ด้ายมีความคงทน อยู่ตัวไม่หด
– กรอด้ายใส่หลอดใหญ่เพื่อที่จะนำมาขึ้นเป็นด้ายยืน
– นำด้ายยืนประกอบในกี่ทอผ้า แล้วเก็บตะกอ
2. การเตรียมเส้นด้ายพุ่ง
– การค้นหมี่ คือ การนับจำนวนเส้นด้ายพุ่งตามลวดลายที่ได้ออกแบบไว้ทั้งผืน เพื่อเตรียมมัดลายและย้อมสี
– การมัดหมี่ เครื่องมือมัดหมี่ เรียกว่า “โฮงมัดหมี่” มีความกว้างเท่ากับหน้ากว้างของผ้าที่ทอ นำด้ายที่ค้นแล้วมาใส่โฮงมัดหมี่ เพื่อมัดลาย
– การย้อมสี เมื่อมัดหมี่เสร็จแล้วถอดด้ายออกจากโฮงมัดหมี่ นำไปย้อมสี การย้อมแต่ละครั้งต้องย้อมหลาย ๆ หัว เพื่อไม่ให้เปลืองสี ถ้าผ้าที่ออกแบบลวดลายหลายสีต้องย้อมหลายครั้ง (บริเวณที่เชือกฟางมัดไว้จะกลายเป็นลายของผ้ามัดหมี่)
– นำหมี่ที่มัดและผ่านการย้อมสีตามความต้องการแล้วมาแกะเชือกฟางออก
– กรอหมี่ใส่หลอดขนาดเล็กพร้อมที่จะนำไปทอเป็นผืนผ้า
 
3. การทอผ้ามัดหมี่
– นำหลอดหมี่ที่กรอไว้มาพุ่งผ่านด้ายยืนที่กี่ทอผ้า ทีละเส้นกลับไปกลับมา
– ขณะทอต้องระวังให้ลวดลายชัดเจนสวยงามจนกระทั่งเสร็จเป็นผืนผ้า
 
ปัจจัยที่จะทำให้ผ้ามัดหมี่ลายสวย เนื้อเรียบขึ้นอยู่กับกระบวนการก่อนทอ กล่าวคือ
1. การมัดลาย ต้องมัดลายให้ตรงกัน
2. การปั่นด้าย ด้ายที่นำมาปั่นต้องแห้งสนิทเป็นด้ายที่มีคุณภาพดี ไม่ยึด
3. การค้นด้าย ต้องใช้แรงค้นอย่างสม่ำเสมอจะทำให้ด้ายยึดตัวเท่าๆ กัน
4. การขึ้นเครือด้ายต้องขึ้นให้ด้ายมีความตึงเสมอกันทุกเส้น และขนาดความยาวของด้ายพุ่ง ที่กำหนดไว้แต่ละลาย ต้องมีความยาวเท่ากับหน้าผ้าพอดี
5. การทอ ต้องทอให้น้ำหนักมือสม่ำเสมอโดยเฉพาะเมื่อทอผ้าได้ยาวได้ระดับหนึ่ง จะต้องม้วนผ้าเข้าแกน ม้วนผ้าระยะแรกต้องผ่อนแรง (ทั้งนี้แล้วแต่ความชำนาญและความเคยชินของช่างทอ)Related image

จุดเด่นของผลิตภัณฑ์

เอกลักษณ์/จุดเด่นผลิตภัณฑ์
      ลักษณะที่โดดเด่นของผ้าทอมัดหมี่ของกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรหินปักเป็นการแสดงภูมิปัญญาเดิมของบรรพบุรุษ กล่าวคือ ใช้วิธีการผลิตแบบดั้งเดิม ด้วยการทอด้วยมือ อันเป็นการอนุรักษ์ภูมิปัญญาของบรรพบุรุษไทยพวน โดยเน้นลายโบราณที่สืบทอดกันมา ตามความเชื่อ ความศรัทธา พญานาค จึงได้นำรูปพญานาคอันเป็นเอกลักษณ์ของไทยพวน มาออกแบบดัดแปลงผสมผสานกับลวดลายใหม่ ๆ เป็นลายผ้ามัดหมี่ ลายขิด ซึ่งลักษณะจะเป็นลวดลายที่มีความละเอียดสวยงาม ทั้งนี้เพราะการทำเส้นด้ายจะมีลักษณะเป็นหมี่ 2 เกร็ด ทอหมี่ 2 ด้าย 3 การตั้งชื่อลายจะเรียกลายเหล่านี้ว่า “ลายไทยพวน”

1. เส้นด้าย หรือมีชื่อเรียกในปัจจุบันว่า “ไหมประดิษฐ์”
2. เชือกฟาง
3. โฮงหมี่
4. สีย้อมผ้า
5. กี่ทอผ้า (กี่กระตุก)
6. กระสวย
7. หลา เป็นอุปกรณ์ใช้สำหรับปั่นด้ายและเป็นเครื่องปั่นด้ายด้วยมือ
8. กง ใช้สำหรับขึงด้ายให้ตึงทำด้วยไม้
9. อุปกรณ์ขึ้นด้าย (คิดประดิษฐ์โดยภูมิปัญญาท้องถิ่น)
10. แป้งสำหรับทำให้ด้ายแข็งตัวมีความคงทน
Related image

ความเป็นมา การทอผ้ามัดหมี่

ประวัติความเป็นมา 
การทอผ้ามัดหมี่เป็นภูมิปัญญาที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวไทยพวนอำเภอบ้านหมี่ ที่ได้รับการสืบทอดมาจากบรรพบุรุษที่อพยพมาจากแขวงเชียงขวาง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เมื่อประมาณสองร้อยกว่าปีที่ผ่านมา ซึ่งนอกจากจะนิยมทอกันไว้ใช้ในชีวิตประจำวันสำหรับตนเอง และสมาชิกภายในครัวเรือนแล้ว ยังมีการทอขึ้นเพื่อใช้ในพิธีกรรม ประเพณีต่าง ๆ ความเชื่อทางศาสนาและสังคมด้วย คำว่า “ผ้ามัดหมี่” เป็นชื่อที่เรียกกรรมวิธีการทอผ้าอย่างหนึ่ง ที่นำเอาเส้นด้ายมามัดเป็นเปลาะๆ ตามลายแล้วนำไปย้อมสีให้เกิดสีสัน และลวดลายตามที่ต้องการเรียกวิธีการมัดย้อมแบบบ้านหมี่ ต่อมาจึงเหลือเพียง “มัดหมี่” ผ้าที่ทอจากเส้นด้ายที่มัดหมี่ จึงเรียกว่า “ผ้ามัดหมี่” ซึ่งความงดงามและความเป็นเอกลักษณ์ของผ้ามัดหมี่ คือ รอยสีที่ค่อย ๆ ซึมในเนื้อผ้าที่ติดกับลวดลาย ทำให้ได้ลวดลายที่แปลกตา เพิ่มความงดงามและความมีเสน่ห์ให้แก่ผ้ามัดหมี่ ในสมัยก่อนจะทอกันในช่วงเวลาที่ว่างเว้นจากฤดูทำนา ผ้าที่นำมาทอจะเป็นผ้าซิ่นลายมัดหมี่ ผ้าขาวม้า และเครื่องนุ่งห่ม เพื่อใช้ในครัวเรือน
 
               ในปัจจุบันการทอผ้ามัดหมี่ถือเป็นอาชีพหลักที่สร้างรายได้ให้กับครอบครัว จึงได้มีการรวมกลุ่มสมาชิกทำการจัดตั้งกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรหินปักขึ้นมา โดยได้มีแรงจูงใจในการอนุรักษ์ลายโบราณ และเพื่อเป็นการสร้างงาน สร้างรายได้ให้แก่ครอบครัว และชุมชน รวมถึงหาแหล่งเงินทุนสนับสนุนในการประกอบอาชีพทอผ้ามัดหมี่ และเป็นการสืบทอดเอกลักษณ์ ภูมิปัญญาของท้องถิ่นในการทอผ้ามัดหมี่ ซึ่งในปัจจุบันมีผู้นิยมใช้ผ้าไทยกันอย่างแพร่หลาย ตามนโยบายของรัฐบาลที่ส่งเสริมและสนับสนุนให้ใช้ผ้าไทย กลุ่มฯ จึงได้มีการพัฒนา สร้างสรรค์ลวดลายให้มีความหลากหลายและทันสมัย แต่ยังคงคุณลักษณะผ้าทอพื้นเมืองแบบดั้งเดิมอยู่ โดยการผสมผสานลวดลายโบราณตามความเชื่อ ความศรัทธา ศิลปวัฒนธรรม ภูมิปัญญาของชาวไทยพวน และตามจินตนาการ ออกมาเป็นผลิตภัณฑ์ผ้าทออันประณีตและทรงคุณค่า อีกทั้งเป็นการสืบทอดภูมิปัญญาควรค่าแก่การอนุรักษ์ต่อไปImage result for การทอผ้ามัดหมี่

ประเภทของผ้าไหม

ประเภทของผ้าไหม
        ผ้าพื้นบ้านที่นิยมใช้กันมี 2 ประเภท คือ
1.ผ้าที่ใช้ในชีวิตประจำวัน
          ซึ่งเรียกกันว่าผ้าพื้นนั้นไม่มีความประณีตและสวยงามเท่าใดนัก แต่มีความทนทาน ทอขึ้นอย่างง่ายๆ มีสีและ ลวดลายบ้าง เช่น ผ้าพื้น ผ้าตาโถง ผ้าโสร่ง ผ้าแถบ ผ้าซิ่น และผ้าขาวม้า ซึ่งชาวบ้านนิยมใช้ติดตัวมาตั้งแต่สมัยโบราณ ปรากฏอยู่ในหลักศิลาจารึกหลักที่ 44 แห่งแผ่นดินสมเด็จพระบรม ราชาธิราชที่ 1 (พ.ศ. 1916)

2.ผ้าที่ใช้ในงานพิธีต่าง ๆ
        ในสังคมไทยสมัยก่อนถือว่าการทอผ้าเป็นงานของผู้หญิง เพราะต้องใช้ความประณีตและละเอียดอ่อน ใช้เวลานานกว่าจะทอผ้าชนิดนี้เสร็จแต่ละผืน ผู้หญิง ซึ่งในสมัยนั้นต้องอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนอยู่แล้ว จึงมีโอกาสทอผ้ามากกว่าผู้ชาย อีกประการ หนึ่ง ค่านิยมของสมัยนั้นยกย่องผู้หญิงที่ทอผ้า เก่ง เพราะเมื่อโตเป็นสาวแล้วจะต้องแต่งงานมีครอบครัวไปนั้น ผู้หญิงจะต้องเตรียมผ้าผ่อนสำหรับออกเรือน ถ้าผู้หญิงคนใดทอผ้าไม่เป็นหรือไม่เก่งก็จะถูกตำหนิ ชายหนุ่มจะไม่สนใจ เพราะถือว่าไม่มีคุณสมบัติที่เหมาะสมจะเป็น แม่บ้าน เมื่อมีงานเทศกาลสำคัญต่างๆ ชาวบ้านจะพากันแต่งตัวด้วยผ้าทอเป็นพิเศษไปอวดประชันกัน ผ้าชนิดนี้จะทอขึ้นด้วยฝีมือประณีตเช่นเดียวกัน มีสีสัน และลวดลาย ดอกดวงงดงามเป็นพิเศษ ผ้าบางผืนจะทอกันเป็นเวลาแรมปีด้วยใจรักและศรัทธา เช่น ผ้าลายจก ผ้าตีนจก ผ้าตาด ผ้ายก และผ้าปูม เป็นต้น

ลวดลายผ้าไหมมัดหมี่

 ลวดลายผ้าไหม
ที่ทำอยู่จากอดีตจนถึงปัจจุบัน ลวดลายส่วนใหญ่ จะได้มาจากสภาพแวดล้อม และธรรมชาติที่เป็นอยู่ของชุมชน อาทิ ลวดลายโบราณที่ทำตามวัสดุต่าง ๆ สำหรับในปัจจุบัน ลวดลายต่าง ๆ ได้มีการพัฒนา และมีการประดิษฐ์ลวดลายต่าง ๆ เพิ่มขึ้น
      สำหรับลวดลายที่ได้รับความนิยมในปัจจุบัน ได้แก่ ลายขอคำเดือน ลายสำรวจ ลายด่านใหญ่ ลายด่านกลาง ลายด่านเล็ก ลายด่านเมืองลาว ลายนาค ลายคันชั่ง ลายหงส์ ลายขอกำ ลายขอขื่อ 
(ใหญ่ กลาง เล็ก) ลายดอกแก้ว ลายขอดอกรัก ลายสิบซิ่ว ลายลวงใหญ่ กลาง เล็ก ลายนาคคอทบ ลายนาคเกี่ยวก้น ลายตะเภา ลายขิดไม้ รอด ซึ่งจะขอบันทึกและเผยแพร่ ภูมิปัญญาท้องถิ่น ในการทอผ้า ลวดลายดังต่อไปนี้

ลายที่ 1 
            ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจกลายผ้า ลายขอดอกรัก สาเหตุที่ตั้งชื่อลายขอดอกรักเพราะในลายจะเป็นขอในดอกที่เป็นลายขอล้อมรอบดอกรัก ซึ่งแสดงถึงการเชื่อมโยงการเกี่ยวพันไปด้วยความรัก ความสามัคคีของคนในชนบทลายตีนจก ลายขอซ้อนผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกียง บุญขันธ์ผู้สืบทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษอายุผลผลิต ประมาณ 104 ปี


ลายที่ 2
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจกลายผ้า ลายกาบเมืองลาว สาเหตุที่ตั้งชื่อลายกาบเมืองลาว เพราะในลายจะมีลัษณะเรียงซ้อนกันเป็นชุด ๆ(กาบ) ลักษณะเด่นของผืนผ้า คือ เป็นการทอผ้ามัดหมี่สลับการทำขิดลายตีนจก ลายขอขื่อ (กลาง)ผู้ถ่ายทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษอายุผู้ผลิต ประมาณ 104 ปี




ลายที่ 3
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจกลายผ้า ลายสิบซิ่วสาเหตุที่ตั้งชื่อลายสิบซิ่ว เพราะซิ่ว ภาษาลาวแปลว่า สีเขียวจึงแปลว่ามีสีเขียวสิบลายในผืนผ้าเดียวกัน ซึ่งสีเขียวแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ของชนบทในอดีต
ลายตีนจก ลายขอซ้อน
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกียง บุญขันธ์
ผู้สืบทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
อายุผู้ผลิต ประมาณ 104 ปี


ลายที่ 4
        ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจกลายผ้า ลายด่านน้อย สาเหตุที่ตั้งชื่อลายด่านน้อย เพราะในลายจะมีลักษณะคล้ายด่านหรือป้อมยาม ซึ่งเป็นลายที่มีการทอสืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยปย่าตายาย เหตุที่ชื่อว่า ลายด่านน้อยเพราะในการทอจะใช้ปอยไหม มัดหมี่ขนาด 25 เส้น
ลายตีนจก ลายทองเหลือง
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกียง บุญขันธ์
ผู้สืบทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
อายุผู้ผลิต ประมาณ 150 ปี        


ลายที่ 5
                ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก
ลายผ้า ลายสำรวจ สาเหตุที่ตั้งชื่อลายสำรวจ เพราะในลายจะมีลักษณะเด่นเป็นรูปคล้ายจรวด ซึ่งชาลาวครั่งเชื่อกันว่าจะทำให้มีชีวิตที่รุ่งเรือง
รุ่งโรจน์
ลายตีนจก ลายดอกแก้ว
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกียง บุญขันธ์
ผู้สืบทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
อายุผ้า ประมาณ 104 ปี

 


ลายที่ 6
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก
ลายผ้า ลายลวงใหญ่
เพราะในลายมีลักษณะเหมือน ด่านกั้น ซึ่งมีความซับซ้อนเสมือนหนึ่งเป็นลายลวง
ข้าศึกให้หลงทาง และที่ได้ชื่อว่าลายลวงใหญ่ เพราะทอด้วยผาไหมที่มัดหมี่ขนาดย่อยจำนวน
39 เส้น
ลายตีนจก ลายคลองกระเบี้ย (ผีเสือ)
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกียง บุญขันธ์
ผู้สืบทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
อายุผ้า ประมาณ 104 ปี


ลายที่ 7
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก
ลายผ้า ลายนาคคอทบ
สาเหตุที่ตั้งชื่อลายนาคคอทอบ เพราะตั้งตามลักษณะเด่นของลายผืนผ้า คือ คล้ายพญานาคชูหัวกลับไปทางลำตัว ซึ่งชาวลาวครั่ง
เชื่อกันว่าพญานาคเป็นสัตว์ในเทพนิยาย และเป็น
สัตว์ที่ให้น้ำ ซึ่งแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ จุดเด่นของผืนผ้าจะเป็นการทอมัดหมี่ตาสลับ กับการทำตาขิด
ลายตีนจก ลายคันร่ม
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกียง บุญขันธ์
ผู้สืบทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
อายุผ้า ประมาณ 104 ปี

 ลายที่ 8
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก
ลายผ้า ลายนาคเกี่ยวก้น
สาเหตุที่ตั้งชื่อว่าลายนาคเกี่ยวก้น เพราะตั้งตาม
ลักษณะเด่นของลายผืนผ้า คือคล้ายพญานาค
เกี่ยวหางกัน ซึ่งเชื่อกันว่าพญานาคเป็นสัตว์ใน
เทพนิยาย และเป็นสัตว์ให้น้ำ และที่สำคัญพญานาค
เกี่ยวหางกัน แสดงให้เห็นถึงความสามัคคีปรองดอง การไม่แตกแยกกันจุดเด่นของผืนผ้าเป็นการทอผ้า
มัดหมี่สลับกับการทำขิด
ลายตีนจก ลายตีนกาบ
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกียง ทองดาดาษ
ผู้สืบทอด แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
อายุผ้า ประมาณ 104 ปี


 ลายที่ 9
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก (หมี่ทั้งผืน ฝ้ายย้อมคราม)
ลายผ้า ลายขอขื่อ สาเหตุที่ตั้งชื่อลายขอขื่อ เพราะในลายคล้ายกับขื่อบ้าน ซึ่งเป็นขื่อที่มีลักษณะเกาะเกี่ยวกันเป็นตะขอ แสดงถึงความสามัคคีในหมู่คณะ
จุดเด่น การย้อมสีจะใช้สีธรรมชาติ คือย้อมแร่สีจะออกแร่ ๆ (สีดำ ๆ น้ำเงิน ๆ)
ลายตีนจก ลายอึ่งยัน
ผู้ถ่ายทอด ลายอึ่งยัน
ผู้สืบทอด นางมณี นิลึก
ผู้เก็บรักษา แม่ทองล้วน ทองดาดาษ
อายุผ้า 55 ปี
ลายที่ 10
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก
ลายผ้า ลายหมี่ตะเภา สาเหตุที่ตั้งชื่อลายหมี่
ตะเภาเพราะในลายจะมีลักษณะเด่นคล้ายเรือ
สำเภา ซึ่งแสดงถึงชีวิตความเป็นอยู่ของคนสมัย
ก่อนที่ต้องเดินทางโดยเรือ
หมายเหตุ ลายตะเภา ได้รับรางวัลชนะเลิศจาก
การประกวด ผ้าไหมมัดหมี่ของภาคเหนือ
ปี 2545
ลายตีนจก ลายตุ้ม
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าทองดี พิลึก
ผู้สืบทอด แม่สีนวน อินปนาม
ผู้เก็บรักษา นางอรอนงค์ วิเศษศรี
อายุผ้า ประมาณ 50 ปี

ลายที่ 11
ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก
ลายผ้า ลายหมี่ลวงกลาง สาเหตุที่ตั้งชื่อลายหมี่ลวงกลาง
เพราะในลายจะมีลักษณะคล้ายด่านกั้น ซึ่งมีความสลับซับซ้อนมากเสมือนหนึ่งเป็นการลวงข้าศึกให้หลงทาง และที่ได้ชื่อว่าลายลวงกลาง เพราะทอด้วยไหมที่มัดปอยนาด 35 เส้น
ลายตีนจก ลายขอซ้อน
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าคำมี พิลึก
ผู้สืบทอด นางอรอนงค์ วิเศษศรี
ผู้เก็บรักษา นางอรอนงค์ วิเศษศรี
อายุผ้า ประมาณ 105 ปี



ลายที่ 12
ประเภทผ้า ผ้าทอไหมมัดหมี่ตีนจก
ลายผ้า ลายด่านกลาง สาเหตุที่ตั้งชื่อลายด่านกลาง เพราะในลายจะมีลักษณะคล้ายการตั้งป้อมหรือด่าน ซึ่งเป็นลายที่มีการทอสืบทอดมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายาย เหตุที่ชื่อว่าลายด่านกลางเพราะเวลาจะใช้ปอยไหมขนาด
35 เส้น
ลายตีนจก ลายคันร่ม
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเทศ บุญขันธ์
ผู้สืบทอด นางอรอนงค์ วิเศษศรี
ผู้เก็บรักษา นางอรอนงค์ วเศษศรี
อายุผ้า ประมาณ 105 ปี


ลายที่ 13
ประเภทผ้า ผ้าทอไหมมัดหมี่ (หมี่ทั้งผืน)
ผ้านุ่งชาย(โจงกระเบน)
ลายผ้า ลายหมี่ลวงเล็ก สาเหตุที่ตังชื่อลายหมี่ลวงเล็ก
เพราะในลายจะมีลักษณะเหมีอนด่านกั้น ซึ่งมีความสลับ
ซับซ้อนเสมือนหนึ่งเป็นการลวงข้าศึก
ให้หลงทาง และที่ได้ชื่อว่าลายลวงเล็กเพราะทอด้วยไหมที่
มัดหมี่ขนาดปอยจำนวน 25 เส้น
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าเกิด
ผู้สืบทอด นางอรอนงค์ วิเศษศรี
ผู้เก็บรักษา นางอรอนงค์ วิเศษศรี
อายุผ้า ประมาณ 220 ปี


ลายที่ 14
ลายผ้า ลายกาบขิดไม้รอด สาเหตุที่ตั้งชื่อลายกาบ
ขิดไม้รอด เพราะเป็นความเชื่อของชาวลาวครั่งที่ว่า
ขิดไม้รอด หมายถึงความปลอดภัยมารดานิยม
ฉีกให้บุตรไปเป็นเครื่องลางของขลังในการไป
ราชการทหาร จะได้รอดชีวิตกลับมา
จุดเด่น ของผืนผ้าจะเป็นการทอผ้ามัดหมี่
ตาสลับกับการทำขิด 
ลายตีนจก ลายดอกแก้ว
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่าสม บุญขันธ์
ผู้สืบทอด นางอรอนงค์ วิเศษศรี
ผู้เก็บรักษา นางอรอนงค์ วิเศษศรี
อายุผ้า ประมาณ 30 ปี
 


ลายที่ 15
                 ประเภทผ้า ผ้าทอมัดหมี่ตีนจก (หมี่ทั้งผืน)
ลายผ้า ลายด่านใหญ่ สาเหตุที่ตั้งชื่อลายด่านใหญในลายจะมีลักษณะเด่นคล้ายด่านหรือป้อมยาม ซึ่งเป็นลายที่เป็นการทอสืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายาย เหตุที่ชื่อว่าลายด่านใหญ่เพราะในการทอจะใช้ปอย ไหม
มัดหมี่ขนาด 39 เส้น
ลายตีนจก ลายดอกแก้ว (น้อย)
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่านาก พรมมณี
ผู้สืบทอด นางสมุทร จบศรี
อายุผ้า ประมาณ 150 ปี


ลายที่ 16
              ประเภทผ้า ผ้าไหมมัดหมี่ตีนจก (หมี่ทั้งผืน)
ลายผ้า ลายขอคำเดือน สาเหตุที่ตั้งชื่อลายขอคำเดือนเพราะ ในลายมีลักษณะคล้ายตะขอที่เกาะเกี่ยวด้วยแสงสว่างจาก
เส้นเดือน
ลายตีนจก ลายคลองหงษ์
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่านาก พรมมณี
ผู้สืบทอด นางสมุทร จบศรี
ผู้เก็บรักษา นางสมุทร จบศรี
อายุผ้า ประมาณ 150 ปี 

ลายที่ 17
               ประเภทผ้า ผ้าทอไหมมัดหมี่ตีนจก (หมี่ทั้งผืน)
ลายผ้า ลายด่านเมืองลาว สาเหตุที่ตั้งชื่อลายด่านเมืองลาว เพราะในลายจะมีลักษณะคล้ายด่านตั้งอยู่ สำหรับเมืองลาวนั้นเนื่องจากความผูกพันของชาวโคกหม้อ
บรรพบุรุษส่วนใหญ่ อพยพมาจากเมืองหลวงพระบาง
ประเทศลาว
ลายตีนจก ลายขอกิ่ง
ผู้ถ่ายทอด แม่เฒ่านาก พรมมณี
ผู้สืบทอด นางสมุทร จบศรี
ผู้เก็บรักษา นางสมุทร จบศรี
อายุผ้า ประมาณ 220 ปี



ประวัติผ้ามัดหมี่

ผ้ามัดหมี่ เป็นการทอผ้าอย่างหนึ่งที่มีการสร้างลวดลายก่อนที่จะทำการย้อมสี การทำลายผ้ามัดหมี่เป็นการเอาเชือกมามัดด้ายหรือมัดเส้นไหมตามลวดลายที่ได้ออกแบบไว้ การมัดและย้อมลายจะมีการทำทั้งเส้นทางแนวยืน และแนวนอนหรือที่เรียกว่าแนวพุ่ง มีการสันนิษฐานว่าการมัดลายในแนวยืนน่าจะมีมาก่อนในแนวพุ่ง และจากการสืบค้นมีข้อสันนิษฐานว่าน่าจะได้รับแบบอย่างมาจากประเทศอินเดีย โดยในสมัยโบราณที่มีการค้าขายกันและติดมากับสินค้าอื่น

การทอผ้ามัดหมี่โบราณนิยมการย้อมสีด้วยสีธรรมชาติ เช่น สีแดงจากครั่ง สีน้ำเงินจากคราม เป็นต้น ส่วนผ้าไหมมัดหมี่จะนิยมทำในกลุ่มไท-ลาวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากเส้นทางการรับแบบอย่างของผ้ามัดหมี่ คือจากอินเดีย ผ่านมาทางอินโดนีเซียและกัมพูชาหรือเขมร ดังที่เราจะเห็นได้ว่าผ้าไหมมัดหมี่ของจังหวัดสุรินทร์ และบุรีรัมย์ จะเป็นวัฒนธรรมที่เป็นแบบเขมรอย่างเห็นได้ชัด

ปัจจุบันผ้ามัดหมี่มีการทำกันอย่างแพร่หลาย สามารถทำได้ดีทั้งผ้าฝ้ายและผ้าไหม โดยเฉพาะผ้าไหมจะมีความสวยงามมาก นอกจากตัวผ้าไหมเองแล้ว ลวดลายและสีสันยังเป็นปัจจัยที่ช่วยสร้างความสวยงามให้มากยิ่งขึ้น การอนุรักษ์ลวดลายโบราณ และนำมาประยุกต์ใช้ จึงเป็นสิ่งที่น่าจะได้รับการส่งเสริมพัฒนาเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น การเก็บรวบรวมองค์ความรู้เกี่ยวกับการผลิตผ้าไหมมัดหมี่สีธรรมชาติเพื่อการถ่ายทอดสู่คนรุ่นต่อไปจึงเป็นเรื่องที่ดีและควรให้การสนับสนุน

สำหรับลวดลายต่างๆที่มีการสร้างสรรค์มาแต่โบราณ จึงเป็นงานศิลป์ที่ควรแก่คุณค่าให้เป็นสินทรัพย์ของแผ่นดินไทยตลอดไป
 

ความรู้เพิ่มเติม เกี่ยวกับผ้ามัดหมี่

ามัดหมี่ คือ ผ้าที่ทอจากด้ายหรือไหมที่ผูกมัดแล้วย้อมโดยการคิดผูกให้เป็นลวดลาย แล้วนำไปย้อมสีก่อนทอ เป็นศิลปะการทอผ้าพื้นเมืองชนิดหนึ่งที่นิยมทำกันมานานแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ในภาคกลางบางจังหวัด อาทิ จังหวัดชัยนาท จังหวัดอุทัยธานี จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดลพบุรี ภาคเหนือมีการทอที่จังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดน่าน เป็นต้นm001
กระบวนการทำผ้ามัดหมี่นั้น ในขั้นตอนการสร้างลวดลายจะต้องนำเส้นใยฝ้ายหรือเส้นใยไหมไปค้นลำหมี่ให้ได้ตามจำนวนที่เหมาะสมกับลวดลาย แล้วจึงนำไปขึงเข้ากับ “โฮงหมี่” โดยจะใช้เชือกมัดส่วนที่ไม่ต้องการให้ติดสี เรียกว่าการ “โอบ” ในอดีตใช้เชือกกล้วย ต่อมานิยมใช้เชือกฟางพลาสติก การมัด จะต้องมัดให้แน่นตามลวดลายที่กำหนดไว้แล้วนำไปย้อมสีจากนั้นตากแดดให้แห้ง เมื่อนำมาแก้เชือกออกจะเห็นส่วนที่มัดไว้ไม่ติดสีที่ย้อม หากต้องการให้ลวดลายมีหลายสี จะต้องมัดโอบอีกหลายครั้งตามความต้องการ ตำแหน่งที่มัดให้เกิดลวดลายนั้น จะต้องอาศัยทักษะเชิงช่างที่ชำนาญและแม่นยำ เพราะช่างมัดหมี่ของประเทศไทยไม่ได้มีการขีดตำแหน่งลวดลายไว้ก่อนแบบประเทศอื่นๆ ตำแหน่งการมัดลวดลาย จึงอาศัยการจดจำและสั่งสมจากประสบการณ์ ในกระบวนการทอ ช่างทอผ้ามัดหมี่จะต้องระมัดระวัง ทอผ้าตามลำดับของหลอดด้ายมัดหมี่ที่ร้อยเรียงลำดับไว้ให้ถูกต้อง และจะต้องใช้ความสามารถในการปรับจัดลวดลายที่เหลื่อมลํ้ากันที่เกิดจากกระบวนการย้อมสีให้ออกมาสวยงาม กลวิธีการทอผ้ามัดหมี่จึงเป็นภูมิปัญญาด้านงานช่างฝีมือดั้งเดิมที่ต้องอาศัยทักษะเชิงช่างชั้นสูง
m002ลวดลายมัดหมี่ที่มีการสืบทอดต่อกันมาตั้งแต่โบราณนั้นส่วนใหญ่ได้แรงบันดาลใจจากธรรมชาติสิ่งแวดล้อมในวิถีชีวิตความเชื่อและขนบธรรมเนียมประเพณี อาทิ ลายดอกแก้วลายต้นสน ลายโคมห้า ลายโคมเจ็ด ลายบายศรี ลายกวาง ลายนกยูง ลายเต่า ลายพญานาค ฯลฯ
ผ้ามัดหมี่มีบทบาทในวิถีชีวิตตั้งแต่เกิดจนตาย หญิงสาวต้องทอผ้าเพื่อทำเป็นเครื่องนุ่งห่ม วัสดุเส้นใยทั้งฝ้ายและไหมบ่งบอกถึงศักยภาพทางการค้า เพราะเป็นวัสดุที่ใช้แลกเปลี่ยนซื้อขายมาแต่โบราณ ส่วนวัสดุย้อมสีธรรมชาติสะท้อนให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์ของพันธุ์พืชในประเทศไทยที่มีความหลากหลาย ซึ่งช่วยให้ผ้ามัดหมี่ของไทยมีสีสันเฉพาะตัว และยังสะท้อนไปถึงความเชี่ยวชาญของแต่ละกลุ่มชนในการย้อมสีธรรมชาติ
ปัจจุบัน การถ่ายทอดความรู้ด้านการผลิตผ้ามัดหมี่ยังคงมีอยู่บ้างตามชนบท แต่เยาวชนรุ่นใหม่ที่ตั้งใจสืบทอดการทอผ้ามีจำนวนลดลง และหลายชุมชนก็ไม่สามารถสืบทอดภูมิปัญญาการทอผ้ามัดหมี่ไว้ได้ จึงจำเป็นที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้ร่วมกันอนุรักษ์และสืบสานให้มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแขนงนี้คงอยู่สืบไป